Home » Magazine Artikels » Spitsbergen » Toerskiën op Spitsbergen – The next level print deze pagina

Toerskiën op Spitsbergen – The next level

Vier paar handschoenen. Trip wires. Droogvoer. Benzine. GPS. Tent. Satelliettelefoon. Brander. Pickel. Thee. Een alarmpistool en een Mauser 7.62 kaliber. Zomaar een greep uit de reisbagage van Arthur Glaser, ervaren buitensporter en eigenaar van Powder House Agencies B.V. Hij ging twee weken met vrienden toerskiën op Spitsbergen, een groep ijskoude eilanden in de noordelijke IJszee.

Spitsbergen - Svalbard - Toerskiën
Het kijkje in zijn bagage heeft onmiddellijk mijn interesse gewekt en ik realiseer me dat dit niet zomaar een toerskitocht is. Vóór mij zit een zelfverzekerde, goedlachse man van 50 jaar. Driemaal eerder was hij op Spitsbergen, telkens een ander gebied. In april 2015 hadden ze hun zinnen op de gletsjers van Atomfjella gezet in het noorden. Ik vraag hem het hemd van het lijf en luister ademloos naar zijn avonturen.

Waar begin je, als je zo’n extremetocht onderneemt?

“In de hoofdstad Longyearbyen,” knipoogt Arthur, “Maar nee, natuurlijk begint een dergelijk avontuur met een gedegen voorbereiding thuis. Zeker als je geen georganiseerde toerskitocht boekt, zoals wij deden. Behalve het materiaal moet je een aantal zaken met de autoriteiten van Spitsbergen regelen. Niet elk gebied is vrij toegankelijk. Atomfjella mag je met een vergunning zelfstandig bezoeken per slede of ski’s, maar voor een gemotoriseerd bezoek moet je een lokale gids inhuren. Wij reden op sneeuwscooters, met gids dus, en ploegden daarmee door het onherbergzame ijzige gebied.” Ik zie zijn ogen oplichten bij de herinnering. “Het rijden op zo’n ding moet je ook echt even oefenen.

Spitsbergen Atomfjella - sneeuwscooter voor gletsjerwand

Maar het meest opvallende is dat je verplicht een wapen bij je moet hebben, omdat het gevaar van ijsberen zo groot is, dat je zonder geweer niet buiten het bewoonde gebied mag komen. En dat is in dit geval alleen de hoofdstad, daar ben je veilig voor ijsberen. Daarbuiten draag je een geladen geweer op je rug en als een ijsbeer op minder dan 25 meter afstand komt, dan ben je verplicht om gericht te schieten. Het is jij of de ijsbeer. Voor het gebruik van een geweer heb je een vergunning nodig en de nodige oefening. Dit doe je zo mogelijk gelijk op dag één, voordat je naar de backcountry vertrekt.”

Hoe bouw je een basecamp in de ijzige sneeuw?

“De ijszaag is onze vriend bij het bouwen. Ons kamp is op 400 à 500 meter hoogte. Onder ons alleen maar gletsjer. En eindeloze vergezichten, we zouden bijna vergeten dat we nog een heel kamp moeten bouwen. Maar dat moet toch echt, want het is -15 graden, dus stilstaan is er niet bij. Afhankelijk van het weer bouw je eerst sneeuwwallen tegen de wind. En als er geen wind is, begin je gelijk met de tenten. We hebben eigenlijk altijd één grote expeditietent bij ons, waarin we samen kunnen eten en relaxen. Daarnaast nog een aantal kleine tenten afhankelijk van de groepsgrootte. Verder moet er een wc in het ijs worden gebikt, het liefst groot genoeg voor een hele week. Daar komt sowieso een sneeuwwal omheen, voor de privacy en beschutting.

Spitsbergen Atomfjell - basiskamp

Ontlasting bedekken we met sneeuw en wcpapier bewaren we apart in een zak naast de wc. Afval nemen we gedurende de hele tocht sowieso mee in de bagage, want je laat natuurlijk niets achter in de bergen.” Dan volgt er weer zo’n bijzonder detail waaruit blijkt dat het geen kinderspel is. “Last but not least, het gehele kamp wordt omheind met trip wires. Tegen de ijsberen. In principe eten ijsberen zeehonden of kadavers van aangespoelde walvissen, maar een nieuwsgierig berejong kan zomaar te dichtbij komen. En oude mannetjesberen zijn niet meer scherp genoeg voor de jacht en zoeken makkelijke prooien. Een trip wire is een draad tussen stokken met explosieven eraan. Als de ijsbeer ertegenaan loopt, ontploft het. Maar hang het wel op de goede hoogte, want een slimme ijsbeer stapt er overheen of kruipt er onderdoor! Vanwege de ijsberen lopen we ’s nacht wacht. Vanaf 10 uur ’s avonds doet iedereen een blok van twee uur. We lopen letterlijk te ijsberen van de kou, ondanks ons extra warme pak, maar deze voorzorg is absoluut noodzakelijk.”

Tot slot bezoeken jullie ook nog het verlaten stadje Pyramiden. Hoe was dat?

“Fascinerend! Spookstad Pyramiden, ruim 100 kilometer ten noorden van Longyearbyen. Het is een uitgestorven Russisch mijnstadje dat floreerde ten tijde van de Sovjet Unie. Sinds 1927 beschikken de Russen over de mijnrechten en het stadje ontwikkelde zich als een levendige nederzetting met scholen, winkels, bioscoop en een zwembad. Er woonden in die tijd ongeveer 1000 mensen, allemaal mijnwerkersgezinnen. Maar na de val van de Sovjet Unie raakten ook de steenkolenmijnen uitgeput en in 1998 werd het stadje verlaten. Van de ene op de andere dag, lijkt wel, want overal liggen nog spullen en gebruiksvoorwerpen. Opengeslagen schoolschriftjes, meters filmopnames in de bioscoop, echt een bizarre gewaarwording.

Spitsbergen Piramiden - Aleksandr Romanovsky

Door de verlaten straten scharrelen nu schattige poolvosjes en er wonen nog zo’n zestal Russen. We doen een rondleiding door het spookstadje en haar mijnschachten met gids Aleksandr Romanovsky, maar we gaan uiteraard ook weer toerskiën, ijsberen spotten en snowkiten. We slapen in een cabin en eten in het enige hotel dat het dorpje rijk is. Waar de kachel brandt. En waar ooit is ingebroken door een ijsbeer die de bar heeft geplunderd. Spitsbergen, een fantastisch bijzondere, bizarre plek op aarde: licht, leegte, stilte. Ik kom altijd lekker moe, maar herboren terug.”

Gepost door highlifeplus op Wednesday, 1 February 2017

Nieuwsbrief ontvangen ?