Na eerdere goede ervaringen ging Gijs Hardeman terug naar Valle d’Aosta. Dit keer om vooral naast de pistes van de Monte Rosa te skiën. Met gids Perci, een lokaal opgegroeide skifanaat uit de Ayas, moest dit wel goed komen. Hij kent tussen Antagnod in het westen en Alagna in het oosten van Monterosa Ski elke Italiaanse sneeuwvlok, skiër en restauranthouder. Het voordeel van een lokale gids is niet alleen dat hij weet waar de sneeuw lekker is, maar ook waar het lekker is als de omstandigheden dat niet zijn.

© Gijs Hardeman

© Gijs Hardeman

Een Italiaan hoef je niet uit te leggen hoe hij moet genieten. Koffie?Altijd perfect op sterkte en smaak. Eten? Altijd subliem. En zowel op de piste als erbuiten weet een Italiaan hoe een dag goed en gezellig gevuld wordt. Zelfs als het weer een beetje tegenzit. “Want er is overal wel een lekkere wijn te vinden.” Mijn gids, Stefano Perchino, ‘Perci’ neemt me mee door het Monterosa Ski-gebied richting Alanga, ondanks dat er maar twintig meter zicht is. We stoppen wel vaker dan we op een poederdag zouden doen. Bij het Caffé delle Guide bijvoorbeeld voor een glas prosecco. De Indren, met 3275 meter het hoogste punt van het speciaal daarvoor ingerichte ‘Freeride Paradise’, het eigenlijke doel van deze dag, is dicht. De lift gaat nog niet, de sneeuwdikte is nog niet optimaal. Dus zitten we heel lang te lunchen in ‘Mosso’, een klein, fijn en persoonlijk bergrestaurant. Sneeuw dwarrelt langzaam naar beneden zoals de rode wijn zometeen strepen trekt op onze grote glazen. We eten zwarte Gnocchi met zeevruchten. “Maar een fles doen dan?” Perci staat voor een grote open kast vol met Italiaanse flessen wijn. Als de glazen even later gevuld zijn met rode Travaglini Gattinara, vertelt Perci over het gebied waar we zijn. “Er zijn hier drie valleien: Val d’Ayas, Val di Gressoney en Valsesia. Ze liggen naast elkaar, maar hebben elk een unieke culturele en taalkundige achtergrond. In elke vallei spreken ze ook een andere taal of dialect. In Ayas, waar we nu zijn, is dat Frans en Italiaans, maar ook Valdostaan-Frans en Patois (Franco-Provençaals dialect, red.).” Als hij met Italianen praat, kan ik er niks van volgen dus dat zal wel een mix van dialect en Italiaans zijn. Of is het de wijn? Gelukkig krijgen we aan het einde van de lunch een opkikker en na de supersterke koffie glijden we weer richting Champoluc. Dag één zit er wel op. De mist en onze magen hebben gewonnen. 

© Gijs Hardeman

Die avond eet ik in Luppolo e Grano, een pizzeria in Champoluc. Die pizza’s, verklap ik vast, zijn heerlijk. Maar er is nog iets moois hier, in het restaurant zit ook een bierbrouwerij , het geesteskind van Michel Becquet, die intussen 20.000 liter bier per jaar brouwt van zijn Bière D’Ayas. We zitten voor zijn microbrouwerij en proeven een paar van zijn bieren. “Tachtig procent van de gerst die ik nodig heb voor de productie van het bier oogst ik op eigen land. Ooit op een klein stukje ter grootte van vier tafels, nu is die akker wel iets groter. Ik heb altijd zes bieren in omloop en soms een echt speciaal biertje. Zoals bier dat gebrouwen is met wijnmost. Of een bier, Gose Krämertal, met zout erin. Het zout heb ik net als in vroegere tijden uit Zwitserland gehaald.” Er zit dus veel passie in het bier van Michel. En het is vooral erg leuk om hier, op deze plek, zijn bier te drinken. Dat er geen chemicaliën worden gebruikt is mooi meegenomen. De pizza die we eten bij het bier is, zei ik al, ook bijzonder lekker. De serveerster, niet toevallig de dochter van Michel, vertelt over de pizza’s en haar toppings. “Het deeg wordt gemaakt met granen die groeien op de hoge velden van de Ayas en de mozzarella en stracciatella worden gemaakt van melk van de lokale koeien ‘Pezzata Rossa’. Zoveel uitleg ben ik niet gewend bij een pizzeria, maar ik kan er wel aan wennen. In deze pizzeria heerst rust, er is nergens stress, iedereen is ontspannen. Het is bovendien erg gezellig ingericht. Het toetjesbuffet is een heerlijke afsluiter met red fruit cheesecake, tiramisu, apple raspberry crumble en chocolade mousse. 

© Gijs Hardeman

De volgende ochtend staat Perci weer op me te wachten. Het heeft vannacht lekker gesneeuwd, dus echt freeriden staat op het menu vandaag. Twee collega’s gaan ook mee, die hebben voor deze poederdag speciaal vrij genomen.  Alberto, Diego en Perci praten non-stop in rap Italiaans dus ik krijg niet veel mee wat er gezegd wordt en moet blind volgen. Ze kennen het gebied natuurlijk uit hun hoofd dus het is aanpoten. Gelukkig rijden we gematigd terrein en red ik me in hun sporen. We maken mooie afdalingen en eindigen bij een andere oude bekende van me voor de lunch: Campo Base. Een restaurant dat absoluut een bezoek waard is bij je bezoek aan Champoluc. Heerlijk Tibetaans eten en een gezellige ambiance. Tijdens de lunch wordt door mijn mede-skiërs een plan gesmeed voor de middag.  We gaan richting Fior di Roccia. “The most famous bar in the Alps”, aldus de mannen. De zon laat zich nog zien op deze mooie poederdag als we over een mooi traverse een bos induiken voor de laatste poederturns van de dag. Het café is bijzonder simpel, gezellig en een echte stamkroeg van gidsen uit de hele regio. Veel freeride-runs komen hier beneden uit. En omdat het een stukje weg van de pistes is vind je hier geen toeristen. Er komen grote glazen bier op tafel en wat snacks. “Proost op weer een mooie dag op de berg!”

© Gijs Hardeman

Vlak bij Champoluc ligt een klein maar fijn skigebiedje: Antagnod. Ik was hier al eens met m’n zoontje voor een heerlijke dag skiën. Er zijn maar drie liften, dus het is super overzichtelijk. En je kunt hier ook mooie toertochten maken. Samen met Perci ‘skin’ ik omhoog naar Col Vascoccia. Antagnod is zijn thuisberg. Op 2.500 meter hoogte halen we de vellen van de ski’s en dalen we af aan de noordzijde, in de schaduw. We komen door de Nana-vallei en glijden door naar Saint-Jacques. Voorzichtigheid is hier geboden: dit kan een verraderlijke plek zijn voor freeriders, omdat de wind veel sneeuw kan afzetten. Het is dan ook een must om op dit soort plekken altijd met een gids op pad te zijn. Zeker als die gids ook nog eens verantwoordelijk is voor de lawinecontrole in het gebied. “Vanmiddag gaan we met een helikopter lawines knallen. Dan neem ik je wel even mee”, zegt Perci. Klinkt goed. We glijden verder naar beneden en eindigen, niet geheel verrassend, wederom bij Fior di Roccia. Dat Perci ook niet alles weet, blijkt als de bar gesloten is vandaag. Dus gaan we op zoek naar een alternatief. Gelukkig zijn die er in Champoluc genoeg. Na de lunch gaan we kijken hoe een helikopter boven sneeuwpockets hangt. Onder de heli hangt een decibelkanon waarmee lawines worden getriggerd. Een doffe knal wordt gevolgd door lange stroken sneeuw die van de berg af razen. Perci staat beneden met zijn mobiel in contact met de piloot en kan gerust zijn. Deze vallei is weer voor een tijdje veilig.

MONTEROSA SKI IN CIJFERS
Champoluc en Antagnod liggen in de provincie Valle D’Aostaen zijn met de auto het beste via  Zwitserland te bereiken. Je gaat dan over of door de tunnel van de Grote Sint- Bernhardpas. Je kunt ook vliegen op Milaan of Turijn en dan met een huurauto de laatste 100 tot 170 kilometer afleggen. Denk eraan om een auto met winterbanden te reserveren.

VALLE D’AOSTA
Website: www.lovevda.it
Socials: @visitaosta.

MONTEROSA SKI MET CHAMPOLUC EN ANTAGNOD
Monterosa Ski is een bijzonder sneeuwzeker skigebied met achttien toppen boven de 4000 meter. De regio Champoluc – Alanga is verspreid over drie dalen. Er zijn in de buurt nog verschillende kleine skigebieden zoals Alpe Di Mera, Champorcher en het door ons bezochte Antagnod. Maar het grootste en bekendste, tevens door ons bezocht, is Champoluc-Frachey. Dit gebied is uitermate geschikt voor zowel beginners als gevorderden en ook freeriders komen hier bijzonder aan hun trekken vanwege de vele poedersneeuw.
Website: www.visitmonterosa.com
Socials: @visitmonterosa

VERVOER
Vanaf Utrecht: 1150 kilometer
Vanaf Brussel: 950 kilometer

© Gijs Hardeman