Met vier vrouwen stappen we aan boord van een zeilboot in Tromsø, klaar voor een week vol bergen, zee en sneeuw. Met toerski’s en splitboards zoeken we lijnen onder de middernachtzon, smeden we nieuwe vriendschappen en ontdekken we hoe het voelt om echt mee te drijven met de elementen – daar waar bergen en zee samenkomen.

© Valerie Cook

© Valerie Cook

De eerste dag is een wake-upcall. Mijn benen voelen zwaar, mijn uitrusting is niet de lichtste. Skitoeren vraagt doorzettingsvermogen: skins op ski’s, hielen vrij, zigzaggen omhoog met kickturns die zowel balans als moed testen. Wanneer het te steil wordt, komen stijgijzers en zelfs ijsbijlen tevoorschijn. Maar het uitzicht, de samenstelling van de groep en de aanloop naar dit avontuur is het allemaal waard. 

Ik denk terug aan een mooi bericht in mijn inbox aan de start van de winter. Het is een uitnodiging naar het noorden van Beth – een vriendin uit die wilde, glorieuze jaren waarin we door de Oostenrijkse Alpen en de bergen van Noord-Noorwegen trokken, onze huizen op wielen naast elkaar geparkeerd. Ze was een belangrijk onderdeel van ons winter-nomadenleven, niet alleen op de pistes, maar ook op de parkeerplaatsen, waar het leven zich ontvouwde in campingstoelen en tijdens diners uit de camper.

Beths bericht is eenvoudig: ze wil een trip organiseren die vrouwen bij elkaar brengt voor datgene wat we het liefst doen – splitboarden en skitoeren. En dit zou geen gewone trip worden. De bergen zouden vanaf de zee worden benaderd, aan boord van een zeilboot in Noord-Noorwegen, rond Tromsø, in februari. “Wil je mee?” vraagt ze. Ik laat mezelf niet eens enthousiast worden. Februari is hoogseizoen in Åre, Zweden, waar mijn partner Tim en ik ons ski- en snowboardgidsbedrijf runnen. Tussen dat werk, ons guesthouse en onze twee kinderen, leek het onmogelijk om Tim alles te laten regelen terwijl ik weg zou zijn. Maar een maand later stuurt Beth een nieuw bericht: wat denk je van het voorjaar?

Deze keer laat ik mezelf dromen.

Ik heb het noorden al uitgebreid verkend, terug toen we in onze Amerikaanse schoolbus-omgebouwd-tot-hostel, The Nomads Bus, woonden. Maar ik heb deze landschappen nog nooit vanaf het water gezien. Het idee om besneeuwde bergen vanaf een zeilboot met drie andere vrouwen te ontdekken, raakt iets diep in mij. Jarenlang ben ik tailguide geweest, het liefst achteraan in de groep, mensen aanmoedigend en kletsend naar boven lopend. Het kiezen van lijnen was nooit mijn sterkste punt. Maar deze trip voelt anders. Het is tijd om een nieuwe rol op te pakken, te putten uit de kennis die ik heb opgedaan toen Tim al die jaren het voortouw nam. Mijn kinderen zijn nu zes en tien, oud genoeg om een week weg te kunnen. En de meimaand in Åre betekent gesloten liften, het drukke seizoen achter ons. De timing voelt goed.

De enige vraag die wel blijft opkomen is of er genoeg sneeuw gaat zijn. Een snelle scroll door Google Photos van eerdere meimaanden laat genoeg zien. Ja, ik herinner me de occasionele modderige hike voordat we de sneeuw bereikten, maar mei belooft ook eindeloos daglicht. Onder de middernachtzon is de beschikbare tijd voor tochten ruim. Dat is alle overtuiging die ik nodig heb. Beth stelt me voor aan de andere twee avonturiers die ze in gedachten heeft: Yvette en Susan. Vriendinnen uit het camperleven in de Zwitserse bergen en de Nederlands/Belgische Freeride Kampioenschappen in Oostenrijk. Ik vertrouw meteen haar keuze, en onze eerste videocall bevestigt het – we klikken direct.

© Valerie Cook

Maar het kan niet zomaar een trip zijn. We willen dat het iets meer wordt. Een film. We maken een plan en vinden in filmmaker Michiel Rotgans een ideale partner. Zijn film Built for Life: The Nomads Family blijft naar mijn mening het beste stuk ooit over ons gemaakt. Michiel is een meester in storytelling en de perfecte match. Dit zou geen high-adrenaline freeride-film worden. We gaan niet op zoek naar backflips of cliff drops. Ja, we hopen op mooie ski-opnamen, maar het hart van de film zou ons verhaal worden. Michiel begrijpt dat. Met Helly Hansen, Eivy, Anon, GoPro en Fubuki aan boord, krijgt het project echt vorm. Ons verhaal is dat wij, vier vrouwen tussen 29 en 34 jaar, uit de vlakste landen ter wereld – Nederland en België – het voor elkaar hebben gekregen om skiën en snowboarden centraal in ons leven te zetten. Verschillende paden, dezelfde passie. We weten allemaal wat het betekent om te driften – aanpassen, herschikken en de stroom van het leven te volgen naar nieuwe horizonten.

© Valerie Cook

Zes mei was daar en na een lange trein-bus-vliegtuig-bus-odyssee vanuit Åre, bereik ik eindelijk Tromsø. De haven, omlijst door kleurrijke huizen en berglandschappen, verwelkomt me. Robin en Sammy staan bij de steiger, helpen me mijn uitrusting aan boord te hijsen van hun prachtige, oude houten schip – een boot met het juiste soort piratenziel. De rest van de bemanning arriveert kort daarna. Hoewel ik Yvette en Susan nog niet persoonlijk had ontmoet, voelt het als een hereniging met oude vrienden.

We verdelen de hutten met steen-papier-schaar en staan versteld van Robin en Sammy’s geperfectioneerde systeem van orde. Ski’s worden netjes vastgemaakt op het dek, schoenen opgeborgen in IKEA-tassen, rugzakken achter de banken, en uitrusting droog boven een knusse kachel. Elke centimeter van de boot is ontworpen voor leven op zee én in de bergen. Die avond, gevoed door pizza, varen we Tromsø uit richting onze eerste ankerplek, tussen drie kleine eilanden bij Ringvassøya. Uitgeput val ik in slaap bij het zachte klotsen van het water en het ankergeluid.

© Valerie Cook

Om vanaf de boot aan land te komen varen we met een dinghy, een kleine rubberboot, ingepakt in dikke kleding, rubberlaarzen en reddingsvesten meerdere keren heen en weer. We lopen die memorabele eerste keer de Noorse helling omhoog. De skiërs hebben skins op ski’s geplakt, de hielen vrij en zigzaggen omhoog met kickturns die zowel balans als moed testen. Snowboarders gebruiken splitboards, die op dezelfde manier klimmen, maar minder grip hebben. Wanneer het steil wordt, komen stijgijzers en zelfs ijsbijlen tevoorschijn. Vandaag maken we achthonderd hoogtemeters. Boven scouten we couloirs maar vinden puin van een oppervlaktelaag – stukken sneeuw die ijshard of zacht kunnen zijn, onmogelijk te voorspellen. We kiezen een brede, milde helling en een ‘party run’. De sneeuwkwaliteit is gemengd, onze benen onvoorbereid, maar de vreugde van de groep stuwt ons omhoog en laat ons omlaag vliegen.

© Valerie Cook

Naast prachtige uitzichten, fysieke uitdagingen en het reilen en zeilen van leven op een boot raakt me het meest hoe naadloos we samenwerken. Beth, zacht en bedachtzaam, maar zelfverzekerd in het lezen van het terrein. Susan, met haar ontembare energie en atleten-mentaliteit, altijd behulpzaam, altijd glimlachend. Yvette, half ski-patrouille, half skipper, wiens kalme expertise ik volledig vertrouw. Stoer van buiten, zacht van binnen. We delen het vermogen om ons aan te passen, te leven in kleine ruimtes, elkaars ritme te respecteren. Jaren van ‘vanlife’ en reizen heeft ons dat geleerd. Robin en Sammy tillen alles naar een hoger niveau. Hun eten, hun zeemanschap, hun bergkennis – het geeft ons een gevoel van veiligheid, steun en thuis. Michiel, die zijn zware rugzak met camera-gear meesleept, klaagt geen moment, ondanks de blaren op zijn hielen. Zelfs niet toen we op één dag twee tochten maakten met een totaal van 1.700 hoogtemeters. Een tocht waar skins ijzig werden en elke stap tien keer zwaarder voelde, en ik bijna op het punt stond te bezwijken. Die avond, onder een brandende Arctische zonsondergang, bereik ik ondanks de uitputting, de top en val in Beths armen, huilend van opluchting en trots. Ja, we hadden onze ups en downs. Hormonen, emoties, vermoeidheid – het zit er allemaal in. Maar we zijn sterk. We passen ons constant aan. Aan weer, sneeuw, wind en zee. Dat is onze Snowdrift in actie: meedriften met de elementen, flow vinden waar bergen en zee elkaar ontmoeten.

© Valerie Cook

De vier vrouwen die meegingen op de trip hebben allemaal hun eigen sneeuwpassie. Beth, woonachtig in een camper, wisselt Belgische zomers met werk af met winters van fulltime snowboarden. Susan maakte de overgang van professioneel slalomskister naar coach, en organiseert freeride reizen via ??? naam?. Yvette verliet haar kantoorbaan om skileraar te worden en werkt ondertussen al zes jaar bij de ski-patrouille. Valerie heeft de bergen tot thuis gemaakt, eerst via losse banen, daarna met een hostel op wielen, en zich uiteindelijk door in het skigebied Åre in Zweden, te vestigen om bedrijven te starten. 

Het viertal wordt uitgebreid met Robin en Sammy, de bemanning van Mencia Adventure Sailing. Zij kenden het terrein rond Tromsø en het scoutten reeds vele lijnen in deze Noorse bergen. Ze stonden te popelen om hun kennis te delen. En Michiel, met zijn camera, snowboardcross-achtergrond en makkelijke ‘ja’-mentaliteit. Zeven mensen, één boot en een gedeelde honger naar avontuur.  In de herfst van 2025 komt de film van deze reis – Snowdrift, uit. 

De reis werd mede mogelijk gemaakt door Helly Hansen, Eivy, Anon, Gopro en Fubuki.

Volg deze reis en de film via @wearethesnowdrifters

Meer info: menciaadventuresailing.com – www.rotgans.com – www.nomadsacademy.se

Bestemming in cijfers – 

Tromsø
Tromsø is een kleine stad met grote bergen. De hoogste is Jiehkkevárri (1.834 m). Er is eindeloos daglicht van mei tot eind juli. Je kan op veel plekken toerskiën en freeriden of in het Tromsø Alpinpark skiën. Daar zijn 5 pistes, 2 T-bar-liften en een kinderlift. Vanuit de stad kun je ook omhoog met de Fjellheisen, een kabelbaan naar 421m, ideaal voor offpisteskiën en sneeuwschoenwandelen

www.tromso.nl