Gurgl, als diamant van de Alpen, is de gedroomde locatie voor een huwelijksaanzoek. Redactrice Evi mocht dit in levende lijve ervaren. Lees hier het romantische relaas van een volmondige ja!

Wie regelmatig HighlifePlus leest of de sociale media volgt, weet dat er iets ‘speelt’ tussen de uitgever van dit blad en ondergetekende redactrice. Met skiën als gezamenlijk interessepunt ontstond een fijn gesprek op café. Enkele weken later deelden we onze eerste hellingen in Sölden, sindsdien delen we lief en leed met elkaar. 

© Ötztal Tourismus – Roman Huber

© Studiopsg.be

Op het ski-palmares samen staan ondertussen ook Lech, waar we met een groep vrienden verschillende keren naartoe trokken; Valtournenche, de eerste skitrip met onze hond; Ischgl, voor een memorabele après-ski; een persreis naar Kronplatz waarover jullie vorig jaar lazen; en dan is er onze vaste stek Hochgurgl. Hier vierden we onze eerste Valentijnsdag samen. Het toeval wil dat we elkaar op 15 februari leerden kennen, dus dat zijn elk jaar twee dagen na elkaar feest, die we liefst in de sneeuw vieren.

Een kleine twee jaar nadat we elkaar leerden kennen, brak de coronacrisis uit. Dit betekende dat we in 2021 geen skireis meer konden ondernemen. Het was voor mezelf wel de start om mee te schrijven voor dit topmagazine. Door de lockdown kon ik mijn professionele activiteit niet verder zetten, maar de redactie van HighlifePlus bleef wel — van thuis uit — op volle toeren draaien. In de hoop op een snelle terugkeer van de vakanties, moesten de artikels voor een volgend winterseizoen samengesteld, gelezen en geschreven worden. Het reizen bleek gelukkig weer mogelijk te zijn, alsook het normale werkleven. Maar het schrijven voor HighlifePlus heeft me niet meer losgelaten. Daarom kan ik het niet laten om onze laatste ski-ervaring met jullie, trouwe lezers en fans van het winterse berglandschap, te delen.

© Studiopsg.be

Enkele dagen per winterseizoen strijken we dus graag neer in Hochgurgl, hotel Riml. Voor ons specifieke gezelschap – koppel met (schoon)vader en trouwe viervoeter – een ideale uitvalsbasis. Gelegen op de piste, langs de winterwandelweg, met een heerlijke keuken en uitzonderlijke wellness. Enkele dagen per jaar mag het pure verwennerij zijn. Gaandeweg hebben we ons hier een relaxte vakantieroutine gewoon gemaakt. ’s Morgens eerst met de hond gaan wandelen en na een rijkelijk ontbijt de piste op. In de vroege namiddag nemen we pauze op het zonneterras van het hotel waar een omvangrijk buffet klaarstaat. We laten de hond uit en vullen onze magen weer. Nadien vertrekken we weer voor nog enkele afdalingen en eindigen doen we steevast in de Kirchenkarhütte. Hier geniet je op het terras van de laatste zon. Het panorama van het dal dat zich na Obergurgl sluit, is werkelijk om nederig van te worden. 

Van hieruit hebben we geen lift meer nodig, dus dit après-skimoment mag gerust blijven duren tot de wirt de hut afsluit. Vakantie ten top. Eenmaal de ski’s terug in de kelder van het hotel, staat weer een wandeling op het programma. Dit doen we elk om de beurt, zodat iedereen ook van de wellness kan genieten. En genieten is het! Vanuit de sauna van de Sky Relax Area zie ik onze viervoeter die met de mannen op stap is, genietend trippelen en spelen in de sneeuw. Wederom overvalt het majestueuze kader me. Het einde van het Ötztal omsluit je werkelijk in een cocon van witte schittering. Besneeuwde toppen in elke richting en zover je kan kijken. Een overweldigend gevoel. Na de sauna schuiven we loom onze voeten — en poten — onder tafel. Een apart gedeelte van het restaurant in dit hondvriendelijke hotel is voorzien voor baasjes en hun wollige gezelschap. 

© Studiopsg.be

In het midden van ons verblijf — op dinsdag 8 april 2025 om precies te zijn — beginnen we weer aan onze routine. Het is een stralende dag zoals elke dag die week. Als we ons klaarmaken om de piste op te gaan, trek ik een skipulletje van mijn moeder zaliger aan. We zijn redelijk vroeg op pad, dus maken we de oversteek naar Obergurgl. Tijd genoeg om daar een aantal pistes te skiën en ’s middags weer terug te zijn. Alsof mijn onderbewustzijn iets in de gaten heeft, vraag ik aan mijn vriend om een foto van me te maken bij de houten diamant als we erlangs komen. Ik zie mijn papa ondertussen telefoneren, maar hecht er geen belang aan.

Na enkele afdalingen moet mijn papa plotseling terug naar het hotel. Zijn ski’s zijn niet meer scherp en ze moeten onmiddellijk geslepen worden. Nog voor ik goed en wel kan reageren, zit hij al in de Top-Express terug naar Hochgurgl. “Wat vreemd”, bedenk ik me. “Ach, laat hem maar doen”, zegt mijn vriend. “Hij heeft misschien een mindere dag vandaag.” All part of the plan, zo blijkt achteraf. 

© Studiopsg.be

Wij skiën rustig verder en keren in de vroege namiddag terug naar het hotel. Papa zijn ski’s zijn blijkbaar geslepen en hij is ondertussen weer vertrokken om enkele pistes te doen. We spreken af naar goede gewoonte in de Kirchenkarhütte waar wij om 15u die dag ook een afspraak hebben met de marketingmanager van het gebied. We laten de hond even uit en nemen snel een apfelstrudel op het terras. Dan is het alweer tijd om verder te gaan, willen we op tijd zijn voor die afspraak. 

Aangekomen aan de hut zie ik niet dadelijk een bekend gezicht. Vreemd, want papa had net een berichtje gestuurd dat hij er was. Als we onze ski’s in het rek hebben gezet, scan ik het terras van rechts naar links en valt plots mijn blik op het laatste tafeltje waar ik mijn papa zie zitten. Tegenover hem iemand met een skipak van het gebied. Dat zal onze afspraak zijn. Maar daar zitten precies nog meer mensen aan de tafel? De tafel is bovendien als enige gedekt met een wit tafellaken en een boeket rode rozen steekt af tegen de houten wand van de hut. Wat is dit allemaal?

“We komen jullie verrassen en enkele dagen samen skiën!” Aangekomen aan de tafel zitten onze goede vrienden daar en wordt er onmiddellijk een glaasje champagne uitgeschonken. Zij gingen met hun familie de week erna in een naburig gebied skiën, maar hadden beslist om al enkele dagen vroeger te komen om ons hier te vergezellen. Vandaar dat mijn papa naar het hotel wilde om hen te ontvangen. Het telefoontje was van hen. Dat verklaart ook dat er iemand in gebiedsoutfit aanwezig is. De Kirchenkarhütte is niet moeilijk, maar ook niet per se makkelijk te bereiken voor een beginnende skiër. Onze vriendin is nog niet zo lang geleden gestart met skiën, dus een skileraar begeleide haar veilig tot de hut. Het geheel van omstandigheden — de mooi gedekte tafel, de rozen, helemaal geen marketing-afspraak, wel onze vrienden hier, terwijl een reünie in het hotel even verrassend zou zijn — vond ik een beetje verdacht … Maar mijn vriend ging rustig mee aan tafel zitten, dus ik volgde zijn voorbeeld. Er werd geklonken met de glazen en over hun reis gebabbeld.

© Studiopsg.be

Een beetje op mijn ongemak, maar toch genietend, zitten we in het zonnetje te babbelen en te drinken. Wanneer de hüttenwirt naar ons tafeltje komt, zijn armen om onze schouders legt en zegt dat we eens om de hoek moeten gaan kijken, staat mijn vriend resoluut op. Vragend volg ik hem op een afstandje. Vanaf dat moment verloopt alles supersnel maar evenzeer in slowmotion. 

Langs de hut komt een drone onze richting aangevlogen. Mijn vriend loopt er naartoe en terwijl hij hem opvangt, gaat hij op één knie zitten. “Wil je met me trouwen, liefje?” Alle puzzelstukjes die zich gedurende de dag in mijn hoofd hadden genesteld, vielen plots samen tot een prachtig geheel. Ik val op mijn knieën en neem hem vast in de meest innige omhelzing ooit. Dit moment wil ik zo hard vasthouden en koesteren dat ik hem niet loslaat. Rondom ons ontstaat gejoel, gejuich en applaus. Maar ik laat niet los. “I think that is a yes!”, hoor ik achter me. Na wat een supersnelle eeuwigheid lijkt, laat ik mijn vriend los, kijk hem aan en zeg “ja!”. 

We zitten op onze knieën tegenover elkaar en kunnen er niet van over. Wat is er zonet gebeurd? Terwijl ik wat op mijn positieven probeer te komen, draait mijn vriend — of vanaf dit moment moet ik zeggen verloofde — de drone, die hij nog steeds in één hand vastheeft, om en begint te prullen. Veilig bevestigd aan de onderkant zit de verlovingsring verstopt die hij aan mijn vinger schuift. Dit is het echt! Wat een droom. 

Helemaal bedwelmd staan we uiteindelijk op en nemen de felicitaties van iedereen in ontvangst. Nu snap ik waarom er zo nodig in de hut moest afgesproken worden! Een nieuwe fles wordt gekraakt en we genieten verder op het terras van alle commotie. Iedereen komt even langs, er is net een groep Belgen aanwezig en de medeplichtige hüttenwirt komt samenzweerderig mee aan tafel zitten. De adrenaline giert door mijn lijf, terwijl die bij mijn verloofde eindelijk wat tot rust begint te komen. Hij was de hele dag echt ongelooflijk kalm, maar inwendig was dat blijkbaar anders.

© Ötztal Tourismus – Roman Huber

Als laatste op het terras wordt het toch stilaan tijd om het verhaal hier af te ronden. Maar de relatieve rust is van korte duur. De afdaling naar het hotel is memorabel. Elke bocht sla ik op in mijn geheugen. We nemen een filmpje op van ons twee, synchroon skiënd naar beneden. De rozen neem ik mee om te laten drogen (en ze liggen nog altijd te pronken op het dressoir in onze slaapkamer). Ik poseer ermee al liggend op de piste en foto’s met papa en de vrienden worden honderduit genomen. “Nu moeten we echt verder!” Komt er nog meer??

Jawel, als we aankomen in het hotel is er op het grote scherm van het zonneterras een fotopresentatie bezig van onze relatie. De artdirector van PSG (en dit magazine) was al lang op de hoogte van de plannen en heeft een knappe samenstelling in elkaar gestoken met de titel ‘She said yes’. Alle aanwezigen hebben natuurlijk dadelijk door wat er gebeurd is en beginnen te applaudisseren als we aan een tafeltje gaan zitten. We klinken nog eens samen en een uitermate dankbaar gevoel overvalt me als ik onze foto’s zie passeren en ik besef wat er de voorbije uren is gebeurd. 

Om even te bekomen gaan papa en ik samen wandelen om de hond uit te laten. Het hele aanzoek was ook voor hem een emotionele gebeurtenis. Hij wist bovendien al langer wat er stond te gebeuren en heeft het geheim lange tijd moeten bewaren. Op een moment als dit is het gemis van mama extra voelbaar. Dat zij dit niet kan meebeleven is een groot verdriet voor ons allemaal. Maar hier, hoog in de bergen, ook haar geliefde omgeving, is haar aanwezigheid sterk voelbaar. Dat ik vanmorgen net haar bloesje aandeed, gaat het toeval ver voorbij. 

© Ötztal Tourismus – Roman Huber

De hippe Duitse dame die we al elke namiddag troffen in de Kirchenkarhütte, is ook de dag nadien van de partij. Wij passeren er terug om de vorige dag even te herbeleven en ah ja, de rekening moet nog betaald worden. Ze heeft het aanzoek gisteren helemaal meegevolgd en feliciteert ons ook vandaag honderduit. Trots toon ik de mooie ring aan mijn ringvinger. Geen klassieke verlovingsring, maar een subtiele, moderne variant. Twee aparte witgouden lijnen op een centimeter van elkaar. De ene sterk en stevig, no-nonsense als een standvastige basis om op te bouwen. De andere dun, verfijnd en een en al schittering dankzij de rij diamantjes. Evenwijdig, evenwichtig, evenredig. Achter de schermen onzichtbaar, maar onlosmakelijk verbonden met elkaar. He knows me well! ❤️💍

De dame in kwestie is ruim in de 70. Een voorkomend, slank uiterlijk en een pittige levenslust die wordt weerspiegeld in haar felgele ski-jas. Een zonnetje op de piste. Haar man schat ik toch al de 80 gepasseerd. Hij combineert een rode anorak met rode ‘getten’ op een jeansbroek. Zijn grijze haren wapperen in de wind, want een skihelm is toch van een andere tijd … Ik bedenk me dat wij rond die leeftijd aan onze zilveren huwelijksverjaardag zullen zitten. Als we die zo kunnen vieren, zit het wel goed! Hashtag relationshipgoals!

In een gelukzalige waas en met een glimlach op mijn lippen die niet wil wijken, vertoef ik de volgende dagen in de zevende ski-hemel. Het dromen van een trouwfeest kan beginnen. Een huwelijk in de bergen?! Zouden we een gezellige chalet kunnen afhuren en onze vrienden daar uitnodigen? Kunnen we après-ski-gewijs een echte fuif op de piste in elkaar steken? Is het mogelijk om op de top een ceremonie te doen? Zoveel ideeën gaan door mijn hoofd, het ene nog gekker/dwazer/romantischer dan het andere. Gelukkig is er geen haast bij en kunnen we alles rustig uitpluizen. En als dat allemaal niet haalbaar of betaalbaar blijkt te zijn, dan wordt het sowieso een huwelijksreis in de sneeuw! To be continued …

GURGL IN CIJFERS

Gurgl bestaat uit de twee dorpjes Hochgurgl en Obergurgl. Het ligt helemaal aan het einde van het Ötztal.

www.gurgl.com

Gebied tussen 1.800 m en 3.030 m
25 liften – 112 km pistes

VERVOER

Afstand vanaf Brussel: 850 km
Afstand vanaf Amsterdam: 950 km
Vanaf de luchthaven van Innsbruck is het nog 100 km of 1,5 uur rijden.