Oostenrijk
81 skigebieden
Zwitserland
48 skigebieden
Frankrijk
40 skigebieden
Italië
34 skigebieden
Duitsland
22 skigebieden
Bulgarije
3 skigebieden
Finland
2 skigebieden
Andorra
2 skigebieden
Oostenrijk
81 skigebieden
Zwitserland
48 skigebieden
Frankrijk
40 skigebieden
Bad Kleinkirchheim is een ideale bestemming voor gezinnen met kinderen. De pistes zijn vooral rood en blauw en liggen op loop- of glijafstand van de meeste hotels. Volwassenen kunnen hun hart ophalen in de beroemde spa’s in het dorp, er zijn fijne restaurants op de berg en in het dal, en er loopt een Oostenrijkse legende rond. Een legende die ook nog skiet, en met wie je een paar keer per jaar op Schwung kunt op zijn thuisberg.
© GIJS HARDEMAN
© GIJS HARDEMAN
In een nachtje rijden we naar Bad Kleinkirchheim in Karinthië. Mijn zoontje ligt lekker te slapen op de achterbank en ik wissel af met goede vriend Erik. Finne van 8 is trots dat hij mee mag op deze ‘mannenskitrip’. We vliegen over de Duitse Autobahn en als de Nockbergen – het westelijkste en hoogste bergmassief van de Gurktaler Alpen in Oostenrijk – langzaam in zicht komen, begint de zon zich ook voorzichtig te laten zien. De Nockbergen, sinds 2012 UNESCO-werelderfgoed, danken hun naam aan talloze koepelvormige, met gras begroeide toppen, Nocken genaamd. De hoogste top is de Eisenhut in Stiermarken, met een hoogte van 2.441 meter.
We checken in bij ons Landal-appartement. We hebben wat boodschappen van thuis meegenomen en de lokale bakker voorziet ons van vers brood voor ons eerste ontbijtje in Oostenrijk. Uitpakken doen we vanavond wel. Eerst verzamelen we de ski- en boardspullen, zodat we nog een aardige dag op de sneeuw kunnen staan. Finne heeft er zin in. We halen de huurski’s en skipassen op bij de Kaiserburg en zweven daarna naar de top. Het is koud deze week dus we kleden ons dik aan.
We maken de komende twee dagen mooie, lange afdalingen richting Bad Kleinkirchheim, waar we vooral genieten van het laatste stuk: een lange, brede blauwe piste. Hier kun je eindeloos carvebochten maken en voor Finne is dit zijn favoriete racegedeelte. Aan het einde van de dag gaan we altijd even naar een spa voor een uurtje zwemmen, en de volwassenen duiken ook nog even de sauna’s in. Vooral het Thermal Römerbad is een prachtig saunacomplex waar je geweest moet zijn. En we doen een mooie, lange rodeltocht op houten sledes. Eerst worden we met een tractor omhoog gebracht waarna we met een grote groep naar beneden schieten in het donker. Met hoofdlampjes als enige licht is deze lange rodel een spannende en bijzondere activiteit. Na twee dagen heerlijk genieten van de Oostenrijkse sneeuw wacht mij nog een bijzonder programma. En terwijl Erik en Finne nog in diepe slaap zijn, rijd ik om kwart voor zes weg bij ons appartement.
© GIJS HARDEMAN
“Oké, nu moet ik aan het werk.” Franz Klammer krijgt de lachers gemakkelijk op zijn hand als hij de warming-up start. Met een stuk of 45 Oostenrijkers staan we hoog op de Kaiserburg. Kaiser Franz Klammer zelf staat voor ons. Komende winter wordt hij 72 jaar oud, maar een legende is hij nog steeds hier in Oostenrijk. Franz Klammer won de gouden medaille op de afdaling tijdens de Olympische Winterspelen van Innsbruck in 1976.
Naast de Spelen behaalde hij ook grote successen op wereldkampioenschappen en beroemde wedstrijden zoals de Hahnenkammrennen. En nu, nu kun je een paar keer per winter met hem skiën in Bad Kleinkirchheim.
Eerlijk: ik was sceptisch van tevoren, zeker toen ik hoorde dat er wel 45 mensen mee zouden gaan. Hoe kun je dan met hem in contact komen, dacht ik? Hoe gaat dat skiën zijn met zoveel mensen? Maar mijn scepticisme maakte snel plaats voor respect.
Voor ons laaglanders, zoals wij Belgen en Nederlanders, is skiën een funsport – een activiteit die we één, misschien twee keer per jaar doen. Wij hebben geen skihelden die we vereren. Voor Oostenrijkers is skiën met Franz Klammer vergelijkbaar met wielrennen met Eddy Merckx of Joop Zoetemelk.
Ik meld me om zes uur ’s ochtends in het restaurant aan de voet van de Kaiserburgbahn. Het valt direct op dat de leeftijd van deze groep mensen tussen de 60 en 75 jaar ligt – net als Franz dus. Bijna alle deelnemers hebben dit als cadeau gekregen van hun vrouw, man of kinderen. We krijgen een simpel ontbijtje en ik raak aan de praat met Fritz Waidacher en zijn vrouw en dochter. Fritz laat trots zijn pullover zien, bedrukt met “Klammer” en in rood borduursel staat er 1.45.73 – de winnende tijd van de afdaling in ’76. “Ik kan hem vandaag laten signeren”, zegt Fritz hoopvol.
© GIJS HARDEMAN – Franz met Fritz en zijn familie
Het restaurant veert op als Franz binnenkomt. Een bescheiden man, die tijd maakt voor handjes en verhalen voordat we rond zeven uur de lift pakken. Een mooie bijkomstigheid van deze activiteit is dat we skiën vóórdat het gebied opengaat voor het gewone publiek. We pakken verschillende pistes onder de Kaiserburgbahn en de Strohsackbahn. Ik zie dat Fritz, mijn tafelgenoot van vanochtend, zelf ook een verdienstelijke skiër is en vlak achter Franz aan skiet. In de lift spreek ik steeds iemand anders, en allemaal hebben ze exacte herinneringen aan de winst op de Spelen of aan het beroemde gouden skipak. Franz was ook een soort popidool, maar allemaal roemen ze het feit dat hij een boerenjongen was die uitgroeide tot een grote held in de skiwereld. “Iedereen houdt van Franz.”
Natuurlijk skiën we de Franz Klammer Weltcupabfahrt en dan zit het erop. We krijgen nog een mooi ontbijt in het restaurant boven op de Kaiserburg. Hier laat Franz zien waarom iedereen hem mag. Eerst staat er buiten een lange rij mensen die met hem op de foto willen. Hij blijft staan tot iedereen, ook ik, een kiekje heeft kunnen maken. Daarna schuift hij bij het ontbijt van tafel naar tafel en zit overal een paar minuten te kletsen met kleine groepjes. Als afsluiter zit hij aan een tafel om alles te signeren wat mensen hem voorleggen. Fritz heeft hopelijk zijn pullover van een handtekening kunnen voorzien.
Na het ontbijt tref ik Erik en Finne, die al een paar warm-uprondjes hebben gedaan. We skiën naar beneden en nemen de bus naar St. Oswald, waar we de laatste dagen zullen doorbrengen. St. Oswald heeft een paar leuke rode afdalingen en er is een klein funpark. Met Finne maken we een vaste route waarbij we elke keer de schansen mee kunnen pakken én een leuke afdaling doen.
“Met wie was je skiën?” Bij de lunch in de Weltcup Poldl Hütte probeer ik uit te leggen wat ik die ochtend heb meegemaakt. Ik wijs naar een foto van Franz Klammer, die ongeveer in elk restaurant wel aanwezig is. De vergelijking met Eddy Merckx of Joop Zoetemelk doet natuurlijk ook niks met een 8-jarige. Maar als ik de vergelijking maak met voetballen met Lionel Messi of Ronaldo, begrijpt Finne het. Toch blijft het maar even hangen. “Gaan we dan zo nog wel weer de schansen over?” Elke generatie heeft zijn eigen voorkeuren. “Tuurlijk jongen. Maar eerst even je apfelstrudel opeten!”
De Nockberge Trail is een 4-daagse-toerskitocht die de Karinthische Nockberge in vier dagetappes doorkruist. Hij verbindt de Karinthische skigebieden Katschberg, Innerkrems, Turracher Höhe, Falkert en Bad Kleinkirchheim met elkaar.
Overdag ligt de focus op fysieke inspanning en beleven deelnemers de ongerepte natuur in het biosfeerreservaat, dat in de winter verandert in een bijna onaangetaste wildernis. De beloning aan het einde van elke etappe bestaat uit ontspannende wellnessfaciliteiten en uitstekende diners in gezellige hotels en wellnessresorts. Deze trail is bedoeld voor recreatieve toerskiërs die houden van het comfort van hotels en voor wie prestaties niet op de eerste plaats komen. Daarom wordt de eerste klim van de dag steeds afgelegd met behulp van een skilift. De Nockberge Trail kan online geboekt worden.
© GIJS HARDEMAN
Zomer in het Zillertal
Huttentocht in de Hohe Tauern
Van alm naar alm in Großarl
Keuzestress in het Zillertal
It will be a winter wedding!